.:.:.:.: عـشــق یـعنـــی کـشــک :.:.:.:.
بــــــــــــرو بــابــا
گر لایق ما نیست که ما یاد تو باشیم ، بگذار که در سایه ی دیوار تو باشیم . در آن
غمگین غروب سرد تو از شهرم سفر کردی ، نگاهت برق طوفان بود و من افسوس می
خوردم ، شیار گونه هایم را گل اشکم نوازش داد ، و من از تو جدا ماندم ولی
ای کاش می مردم . یه
پسری بود که دوره دبیرستانش رو به اتمام بود خیلی پسر خوب و مودب و آقایی
بود که تاحالا به هیچ دختری نگاهم نکرده بود یه روز که داشت از مدرسه بر
میگشت با یه دختری روبه رو میشه که یه جورایی حالش عوض میشه بغض میکنه دست
و پاش شروع میکنن به لرزیدن دیگه نای رفتن نداشت و قلبش شروع میکنه به تند
تند زدن اما به روی خودش نمیاره و میره خونه فرداش دوباره اون دخترو
میبینه بازم دیگه نمیتونه راه بره و وای میسته به تماشای دختر خوشکل قصه ی
ما اما بازم میره خونه ولی اون شب سخت ترین شب زندگی پسر ما بود چون احساس
میکنه دلش واسه دختر تنگ شده و بی اراده شروع میکنه به گریه کردن وتصمیم
میگیره فردا با دختره صحبت کنه که باهم دوست شن فردا تا میخواد با دختره
حرف بزنه هول میشه و بی اراده بر میگرده خونه و دوباره گریه میکنه اما
تمام شجاعتشو جمع میکنه تا فردا با دختره حرف بزنه فردا میره و حرف میزنه
و دختر قبول میکنه و اونا باهم دوست میشن اما دختر بی وفای قصه ما پسر و
تنها میذاره و میره و پسر دلشکسته وتنها میشه و تصمیم میگیره که با
دخترایی دوست شه و بشه مثل بقیه بعد با یه دختری دوست میشه که هیچ علاقه
ای بهش نداره اما دختره عاشق پسره بوده و خوشحال از اینکه دوستن تصمیم
میگیره که نذاره پسر اونو تنها بذاره روزي ميگفتم اگراو را با غريبه ببينم شهر رابه آتش ميکشم اکنون حاضر نيستم کبريتي روشن کنم که ببيـنم کـجاســت
اگر عشقتونو از دست دادین... اگر منتظر معشوقتون هستین... آهنگ های مجید خراطها رو دانلود کنین تا یه همدمی باشه واسه دلتون "برای خواندن داستان و مشاهده عکس ها به ادامه مطلب مراجعه کنید" (حتما نظر بدین) ای کاش می شد فهمید در دل آسمان چه می گذرد که امشب با ناله ای بغض آلود بر دیار این دل خسته **اشک می ریزد** در حضور واژه های بی نفس صدای تیک تیک ساعت را گوش کن شاید مرهم درد ثانیه ها را پیدا کنی عشق را چگونه توصیف می کنید؟ هر کی هر حرفی داره تو قیمت نظرات بنویسه نظر خودتونو در مورد عشق و عاشقی این دورو زمونه بنویسید اشک بهترین پدیده ی دنیاست ولی تا زیباترین چیز ها رو از انسان نگیره خودشو تقدیم نمیکنه میخوام بهش بگم ، میخوام که بدونه ، من نمی خوام فقط
"داداشی" باشم . من عاشقشم . اما... من خیلی خجالتی هستم ..... علتش رو
نمیدونم . پسرش دم در آشپزخانه منتظر او بود و می خواست کار بدی را که تامی کوچولو انجام داده، به مادرش بگوید. وقتی مادرش را دید به او گفت: «مامان! مامان ! وقتی
من داشتم تو حیاط بازی می کردم و بابا داشت با تلفن صحبت می کرد تامی با
یه ماژیک روی دیوار اطاقی را که شما تازه رنگش کرده اید، خط خطی کرد!» مادر آهی کشید و فریاد زد: «حالا تامی کجاست؟» و رفت به اطاق تامی کوچولو. تامی از ترس زیر تخت خوابش قایم شده بود، وقتی مادر
او را پیدا کرد، سر او داد کشید: «تو پسر خیلی بدی هستی» و بعد تمام
ماژیکهایش را شکست و ریخت توی سطل آشغال. تامی از غصه گریه کرد. ده دقیقه بعد وقتی مادر وارد
اطاق پذیرایی شد، قلبش گرفت و اشک از چشمانش سرازیر شد. تامی روی دیوار با
ماژیک قرمز یک قلب بزرگ کشیده بود و درون قلب نوشته بود: مادر دوستت دارم! وزیر همواره می گفت: هر اتفاقی كه رخ می دهد به صلاح ماست. روزی پادشاه برای پوست كندن میوه كارد تیزی طلب كرد
اما در حین بریدن میوه انگشتش را برید، وزیر كه در آنجا بود گفت: نگران
نباشید تمام چیزهایی كه رخ میدهد در جهت خیر و صلاح شماست ! پادشاه از این سخن وزیر برآشفت و از رفتار او در برابر این اتفاق آزرده خاطر شد و دستور زندانی كردن وزیر را داد... چند روز بعد پادشاه با ملازمانش برای شكار به نزدیكی
جنگلی رفتند. پادشاه در حالی كه مشغول اسب سواری بود راه را گم كرد و وارد
جنگل انبوهی شد و از ملازمان خود دور افتاد، در حالی كه پادشاه به دنبال
راه بازگشت بود به محل سكونت قبیلهای رسید كه مردم آن در حال تدارك مراسم
قربانی برای خدایانشان بودند، زمانی كه مردم پادشاه خوش سیما را دیدند
خوشحال شدند زیرا تصور كردند وی بهترین قربانی برای تقدیم به خدای
آنهاست!!! آنها پادشاه را در برابر تندیس الهه خود بستند تا وی
را بكشند، اما ناگهان یكی از مردان قبیله فریاد كشید: چگونه می توانید این
مرد را برای قربانی كردن انتخاب كنید در حالی كه وی بدنی ناقص دارد، به
انگشت او نگاه كنید !!! به همین دلیل وی را قربانی نكردند و آزاد شد. پادشاه كه به قصر رسید وزیر را فراخواند و گفت: اكنون
فهمیدم منظور تو از اینكه می گفتی هر چه رخ می دهد به صلاح شماست چه بوده
زیرا بریده شدن انگشتم موجب شد زندگی ام نجات یابد اما در مورد تو چی؟ تو
به زندان افتادی این امر چه خیر و صلاحی برای تو داشت؟!! همين كه چشمش به پسرك افتاد، آرزو و اشتياق
را در چشمهاي آبي او خواند. دست كودك را گرفت و داخل مغازه برد و برايش
كفش و يك دست لباس گرمكن خريد. آنها بيرون آمدند و زن جوان به پسرك گفت: حالا به خانه برگرد. انشالله كه تعطيلات شاد و خوبي داشته باشي. پسرك سرش را بالا آورد، نگاهي به او كرد و پرسيد: خانم! شما خدا هستيد؟ زن جوان لبخندي زد و گفت: نه پسرم. من فقط يكي از بندگان او هستم. آرایشگر گفت: من باور نمی کنم خدا وجود داشته باشد! مشتری پرسید: چرا؟ آرایشگر گفت: کافی است به خیابان بروی تا ببینی چرا
خدا وجود ندارد. اگر خدا وجود داشت آیا این همه مریض می شدند؟ بچه های بی
سرپرست پیدا می شدند؟ این همه درد و رنج وجود داشت؟ نمی توانم خدای
مهربانی را تصور کنم که اجازه می دهد این چیز ها وجود داشته باشند. مشتری لحظه ای فکر کرد، اما جوابی نداد؛ چون نمی خواست جروبحث کند. آرایشگر کارش را تمام کرد و مشتری از مغازه بیرون
رفت. در خیابان مردی را دید با موهای بلند و کثیف و به هم تابیده و ریش
اصلاح نکرده... مشتری برگشت و دوباره وارد آرایشگاه شد و به آرایشگر گفت: به نظر من آرایشگرها هم وجود ندارند. آرایشگر با تعجب گفت: چرا چنین حرفی می زنی؟ من این جا هستم، همین الان موهای تو را کوتاه کردم. مشتری با اعتراض گفت: نه!!! آرایشگر ها وجود ندارند،
چون اگر وجود داشتند، هیچ کس مثل مردی که آن بیرون است، با موهای بلند و
کثیف و ریش اصلاح نکرده پیدا نمی شد. آرایشگر گفت: نه بابا؛ آرایشگر ها وجود دارند، موضوع این است که مردم به ما مراجعه نمی کنند. يه روز آدم عاشق دريا شد. اونقدر که با تموم وجودش
خواست تنها چيز با ارزشي که داره بده به دريا. پوست سينه شو دريد و قلبشو
کند و انداخت تو دريا. موجي اومد و نه دلي موند و نه آدمي. خدا... دل آدمو از دريا گرف و دوباره گذاشت تو سينش. آدم دوباره آدم شد. ولي امان از دست اين آدم. دو روز بعد آدم عاشق جنگل شد. دوباره پوست نازک تنشو جر داد و دلشو پرت کرد ميون جنگل. باز نه دلي موند و نه آدمي. خدا ديگه کم کم داشت عصباني ميشد. يه بار ديگه دل
آدمو برداشت و محکم گذاشت تو سينه اش. ولي مگه اين آدم, آدم مي شد. اين
بار سرشو که بالا کرد يه دل که داش هيچي با صد دلي که نداش عاشق آسمون شد.
همه اخم و تخم خدا يادش رفت و پوست سينه شو جر داد و باز دلشو پرت کرد
ميون آسمون. دل آدم مثه يه سيب سرخ قل خورد و قل خورد و افتاد تو دامن
خدا. نه ديگه... خدا گفت... اين دل واسه آدم ديگه دل نمي شه. آدم دراز به دراز چش به آسمون رو زمين افتاده بود.
خدا اين بار که دل رو گذاشت سرجاش بس که از دست آدم ناراحت بود يه قفس
کشيد روش که ديگه آها ديگه... بسه. آدم که به خودش اومد ديد اي دل غافل... چقدر نفس
کشيدن واسش سخت شده. چقدر اون پوست لطيف رو سينش سفت شده. دست کشيد به رو
سينشو وقتي فهميد چي شده يه آهي کشيد همچين که از آهش رنگين کمون درست شد.
و اين براي اولين بار بود که رنگين کمون قبل از بارون درست شد. بعد هي آدم گريه کرد هي آسمون گريه کرد. روزها و
روزها گذشت و آدم با اون قفس سنگين خسته و تنها روي زمين سفت خدا قدم مي
زد و اشک مي ريخت. آدم بيچاره دونه دونه اشکاشو که مي ريخت رو زمين و شکل
مرواريد مي شد برمي داشت و پرت مي کرد طرف خدا تو آسمون. تا شايد دل خدا
واسش بسوزه و قفسو برداره. اينطوري بود که آسمون پر از ستاره شد. ولي خدا دلش واسه آدم نسوخت که خلاصه يه شب آدم تصميم
خودشو گرفت. يه چاقو برداشت و پوست سينشو پاره کرد. ديد خدا زير پوستش چه
ميله هاي محکمي گذاشته... دلشو ديد که اون زير طفلکي مثه دل گنجشک مي زد و
تالاپ تولوپ مي کرد. انگشتاشو کرد زير همون ميله اي که درست روي دلش بود و
با همه زوري که داش اونو کند. آخ... اونقد دردش اومد که ديگه هيچي نفهميد
و پخش زمين شد. يهو همون تيکه استخون روي هوا رقصيد و رقصيد. چرخيد و چرخيد. آسمون رعد زد و برق زد. دريا پر شد از موج و توفان و درختاي جنگل شروع کردن به رقصيدن. آدم که چشاشو باز کرد اولش هيچي نفهميد. هي چشاشو
ماليد و ماليد و هي نيگا کرد. فرشته رو که ديد با همون يه دل که نه با صد
تا دلي که نداشت عاشقش شد. همون قد که عاشق آسمون و دريا و جنگل شده بود.
نه... خيلي بيشتر. پاشد و فرشته رو نيگا کرد. دستشو برد گذاشت روي دلش
همونجا که استخونشو کنده بود. خواست دلشو دربياره و بده به فرشته. ولي دل
آدم که از بين اون ميله ها در نميومد. بايد دوسه تا ديگه ازونا رو هم
ميکند. سينشو چسبوند به سينه آدم. خدا ازون بالا فقط نيگا مي کرد با يه لبخند رو لبش. آدم فرشته رو بغل کرد. دل آدم يواش و يواش نصفه شد و
آروم آروم خزيد تو سينه فرشته خانوم. فرشته سرشو آورد بالا و توي چشاي آدم
نيگا کرد. فرشته سرشو گذاش رو شونه آدم و چشاشو بست. آدم يواشکي به آسمون نيگا کرد و از ته دلش دست خدا رو بوسيد. معلم
یک کودکستان به بچه های کلاس گفت که میخواهد با آنها بازی کند . او به
آنها گفت که فردا هر کدام یک کیسه پلاستیکی بردارند و درون آن به تعداد
آدمهایی که از آنها بدشان میآید ، سیب زمینی بریزند و با خود به کودکستان
بیاورند. فردا بچه ها با کیسه های پلاستیکی به کودکستان آمدند . در کیسهء بعضی ها 2 بعضی ها 3 ، و بعضی ها 5 سیب زمینی بود. روزها
به همین ترتیب گذشت و کم کم بچه ها شروع کردند به شکایت از بوی سیب زمینی
های گندیده . به علاوه ، آن هایی که سیب زمینی بیشتری داشتند از حمل آن
بار سنگین خسته شده بودند . پس از گذشت یک هفته بازی بالاخره تمام شد و بچه ها راحت شدند. زني از خانه بيرون آمد و سه پيرمرد را با چهره های زیبا جلوي در ديد. آری... با عشق هر آنچه که می خواهید می توانید به دست آوردید عشق يعني... زوج جواني سوار بر موتور عاشقانه در دل شب ميراندند. آنها يكديگر را خيلي دوست داشتند. زن جوان: آرومتر برو. مرد جوان: نه. اينطوري بهتره. زن جوان: خواهش ميكنم آرومتر برو. مرد جوان: باشه، ولي به شرطي كه بگي دوستم داري. زن جوان: دوستت دارم؛ حالا آروم برو. مرد جوان: اين كلاه كاسكت رو از سرم بردار و بذار رو سرت. آخه نميتونم خوب برونم، اذيتم ميكنه... فرداي آن روز حادثهاي در روزنامهها ثبت شد: برخورد موتورسيكلت با ساختمان حادثه آفريد. در اين سانحه كه به دليل بريدن ترمز موتورسيكلت رخ داد، يكي از دو سرنشين زنده ماند و ديگري درگذشت. مرد جوان از بريده شدن ترمز آگاهي يافته بود. پس بدون اين كه زن جوان را مطلع كند، با ترفندي كلاه كاسكت را بر سر او گذاشت! و خواست تا آخرين بار، «دوستت دارم» را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند... !!!!!!!!!!!!! دل می سپاریم و دل می شکنیم و دلتنگ می شویم و دلگیر می مانیم و دل شکسته یک روز به خود می آییم می بینیم دلی نمانده که با آن سرخوش و مست شویم حسرت دیده بی تاب تو بیمارم کرد
من
پذیرفتم شکست را ، پندهای اهل دور اندیش را ، من پذیرفتم که عشق افسانه
است ، این دل درد آشنا افسانه است ، می روم از رفتن من شاد باش ، از عذاب
دیدنم آزاد باش ، چون که تو تنهاتر از من می روی ، آرزو دارم که تو عاشق
شوی ، آرزو دارم بفهمی درد را ، معنی برخوردهای سرد را .
نبودن هیچگاه به سختی فراموش کردن نیست .
مصرعی از قلب من با مصرعی از قلب تو شاه بیتی می شود در دفتر دیوان عشق .
غم بی تو ماندن آنچنان سنگین است که به هر آیینه ای می نگرم می شکند .
از خود خانه و کاشانه ای ندارم ، اما در عمق آرزوی من این است ، که در دل تو خانه ای داشته باشم ، به مساحت یک قلب .
رفتنت
آغاز ویرانیست حرفش را نزن ، ابتدای یک پریشانی است حرفش را نزن ، دوست
داری بشکنی قلب پریشان مرا ، دل شکستن کار آسانی است حرفش را نزن .
بخند
ای عشق ای امید فردا که من خندیدنت را دوست دارم ، به باغ خاطرم هر روز و
هر شب تو را تنهای تنها دوست دارم ، منم چون ماهی افتاده در شن تو را
مانند دریا دوست دارم ، نگاهی کن به من ای عاشق دل تو را مانند رویا دوست
دارم .
وقتی
تنهاییم دنبال یک دوست می گردیم ، وقتی پیداش کردیم دنبال عیب هاش می
گردیم ، وقتی از دستش دادیم دنبال خاطره هاش می گردیم و باز تنهاییم !
تو اگر می دانستی که چه زخمی دارد خنجر از دست رفیقان خوردن ، از من خسته نمی پرسیدی که چرا تنهایی ؟
ای
مرغ سحر عشق ز پروانه بیاموز ، کان سوخته را جان شد و آواز نیامد ، این
مدعیان در طلبش بی خبرانند ، کان را که خبر شد خبری باز نیامد .
زیباترین گل ها را برای زیبایی زندگیت و کوتاهی عمرشان را برای غم هایت آرزومندم .
دیروز می مردند و فراموش می شدند آرام آرام ، امروز چه زود از یاد رفته ایم بی آنکه بمیریم !
حتی اگه دیدن تو برام بشه خیلی محال ، مهم اینه دوستت دارم فاصله ها رو بی خیال .
غربت را نباید در الفبای شهر غربت جستجو کرد ، همین که عزیزت نگاهش را به طرف دیگری کرد ، تو غریبی .
سلام
عزیز مهربون اجازه هست بشم فدات ، اجازه هست تو شعر من اثر بذاره خنده هات
، شب که میاد یواش یواش با چشمک ستاره هاش ، اجازه هست از آسمون ستاره
بچینم برات ؟
هر وقت گلی را بو کردی هرگز بهش نگاه نکن ، چون اگه نگاهت را به خاطر بسپاره ، شوق دوباره دیدنت اون را پرپر میکنه .
بر سنگ مزارم بنویسید آشفته دلی خفته در این خلوت خاموش ، او زاده ی غم بود که از خاطر دوستان گشت فراموش .
در
زمستانی سرد ، با دلی رفته از دست ، زیر لب می خوانم ، کاش می شد به تو
گفت : که تو تنها سخن شعر منی ، تو نرو دور نشو از بر من ، تو بمان تا که
نمیرد دل من .
دیروز
اومده بود دیدنم ، با یه شاخه گل سرخ و همون لبخندی که همیشه آرزوش رو
داشتم ، گریه کرد و گفت دلش برام تنگ شده ، ولی من فقط نگاش کردم ، وقتی
رفت سنگ قبرم از اشکاش خیس شده بود .
تو
که رفتی پریشون شد خیالم ، همه گفتن که من دیوونه حالم ، نمی دونن که این
دیوونه در فکر شفا نیست ، که هرچی باشه اما بی وفا نیست .
آری این منم ، این منم همان عاشقی که بر تو جان می داد ، و تو کسی هستی که
برای رسیدن به خوشبختی به روی جسدهای بی جان غرور انسانها قدم می گذاشتی
ولی افسوس ، افسوس که راه ات برای رسیدن به هدف هایت اشتباه بود ، و افسوس
که من برای آدمی مثل تو غرورم را شکستم ، افسوس !
w
اکنون تو رفته ای ، من هم خواهم رفت ، فرق تو با من این است که من شاهد رفتنت بودم ولی تو .
.. !
بزرگترین متهم تاریخ کسی است که نمی دونه قلبش واسه کی می تپه .
عمریست که ویران شده ام ، ساکت و سرد و پریشان شده ام ، تا تو آیی و مرا دریابی ، من اسیر شب طوفان شده ام .
چه کنم تو سلطان جهانی و من درویش خرابات ، تو ارباب وفایی و من نوکر ارباب .
اگر بدانی چقدر سخت است یاد بودنت در عمق وحشت نبودنت ، مرا هرگز اینگونه رها نمی کردی .
وقتی کسی به دل نشست ، نشستنش مقدس است ، حتی اگر نبینمش ، همین برای من بس است .
گرچه ما را نکنی یاد ولی ما هستیم ، دل به پیامی که نمیدی بستیم .
دلم با عشق تو عاشق شد ، تمام لحظه هایم بهترین شد ، ولی بی مهریت کار دلم ساخت ، دل تنهای من تنهاترین شد .
دوست داشتن همیشه گفتن نیست ، گاه سکوت است و گاه انتظار .
وقتی عاشق میشیم تلاش میکنیم چاردیواری آدما رو بشکنیم بریم تو. یادمون
میره، چیزی که عاشقش شدیم همون چهارتا دیوار بوده، نه آدم توش .
فردا و دیروز با هم دست به یکی کردند. دیروز با خاطراتش مرا فریب داد فردا
با وعده هایش مرا خواب کرد . وقتی چشم گشودم امروز گذشته بود .
می دونی چرا بین انگشتان دست فاصله هست؟ چون یه روزی یه دستی پیدا می شه كه این فاصله رو پر كن .
آنچه کرم ابریشم، تا پایان دنیا میپندارد، در نظر پروانه، اغاز زندگیست .
فرشتگان از خدا پرسیدن: خدایا تو که بشر رو انقدر دوست داری چرا غم را
آفریدی ؟ خدا گفت : غم را به خاطر خودم آفریدم چون این مخلوقه من تا غمگین
نباشه به یاد خالقش نمی افته .
اگر كتاب زندگی چاپ دوم می داشت هرگز نمی گذاشتم كه اینقدر غلط چاپی داشته باشد .
به او گفتم غمگین ترین ترانه را برایم بخوان چشمهایش را بست و آرام آرام گریست .
بجای دسته گلی که فردا در قبرم نثار می کنی امروز با شاخه گلی کوچک یادم
کن به جای سیل اشکی که فردا بر مزارم می ریزی امروز با تبسمی شادم کن به
جای متن های تسلیت که فردا برایم می نویسی امروز با یک پیغام کوچک خوشحالم
کن من امروز به تو نیاز دارم نه فردا.
بعضی كلمات همانند سكه بر اثر زیادی استعمال ساییده میشوند و نقش و نگارشان محو میشود، آزادی هم یكی از این كلمات است.
مثل خردمندان فکر کنید اما با مردم به زبان خودشان حرف بزنید . «ویلیام بولریتس»
اینگونه زندگی کنیم: ساده اما زیبا، مصمم امابی خیال، متواضع اما سربلند، مهربان اما جدی، سبز اما بی ریا، عاشق اما عاقل.
دستم بوی گل می داد. مرا به جرم گل چیدن گرفتند و محاكمه كردند هیچ كس با خود فكر نكرد كه شاید من گلی كاشته باشم .
اما تو نخواهی خواند
آتش عشق در چشمانم غوطه می زند
ولی تو هرگز نخواهی دید
و من با این همه اندوه از کنارت خواهم گذشت
و باز تو درک نخواهی کرد
عشق من ...
مرا تنها مگذار
کنار این پرچین های کوتاه که یادآور لحظات و خنده های ما بود
یا کنار آن چنار بلند که عمری در بازیهایمان برآن چشم گذاشتیم
کنار آن دیوار کاه گلی که با گریه تو گریستم
تو از من پرسیدی چرا اشک می ریزم و من گفتم ...
یاد داری نگاه آخر را
چه آسوده می گذشتی و جا می گذاشتی
اکنون می گذارم و می گذرم
نه از تو ... نه از دنیای تو ...
آری از هستی و خاطراتت می گذرم
مرا در آغوش امن خود بگیر و با من حرف بزن
مرا سرشار از آرامش خود کن
مرا در نور خود شستشو بده
بیهودگی سایه ها، نارضایتی ها، آرزوها، آزردگی ها، افکار نابجا
و هر آنچه را تصور میکنم خودم ساخته ام
و مرا از تو جدا کرده است به من نشان بده
من به آن محتاجم
تا خود را آنگونه ببینم که تو مرا میبینی
تا خود را آنطور بشناسم که تو برای همیشه مرا آنگونه شناخته ای
تا خود را آنجا پیدا کنم که تو آنجا باشی و من
در عشق تو، در آغوش تو، در خانه ی امن تو
و هر زمان کنار تو احساس امنیت کنم
آری...
مرا دگر تابی نیست، قراری نیست
دوباره دلتنگم...
حتی بیشتر از گذشته ها
ولی این بار، دگر دلی برای شکسته شدن نمانده
و غروری برای به باد دادن نیز،
مرا به سرای آرامش نپذیرفت.
دیری نپایید که مرا از آن پیله کوچک شادمانی ام بیرون راند.
دوباره در طوفان سرگردانم، دیگر پناهی نیست
اما چند سال بعد توی یه مراسم
عروسی دختر و پسر همدیگرو میبینن حالا پسر قصه ما یه مهندس بود و کار
خوبیم داشت تصمیم میگیره بره و از دختره خواستگاری کنه میکنه اما دختره
قبول نمیکنه و پیره با زهم دلش میشکنه و با دختری که دوست بوده ازدواج
میکنه روز عروسی باز هم پسره از دختر خواستگاری میکنه اما وقتی پسره داشته
گریه میکرده دختره اشکاشو پاک میکنه و میگه منتظرم بمون
2سالی میگذره
و پسره نمیخواد بچه دار شن اما عشقش ازدواج میکنه و علاقه ی پسره نه تنها
کم نمیشه بیشترم میشه و با شوهر عشقش رابطه برقرار میکنه تا عشقشو ببینه
ولی عشقش مادر میشه اما بازم نمیخواد پدر بشه و هنوزم منتظره
تا
اینکه بچه دار میشن چند سال میگذره و 2تا خانواده میرن شمال بچه پسره میره
تو دریا که داشته غرق میشده که دختر قصه ما نجاتش میده اما خودش غرق میشه
حالا پسره تنها میشه دیوونه میشه چند سالی تو دیوونه خونه میمونه بعدشم
بعد 2سال که شب و روز که سر قبر دختره بوده میمیره ولی همسرش با همسر
سابقش ازدواج میکنه و بچه هاشونم باهم ازدواج میکنن و این 2گل قصه ما پرپر
شدن ...
امسال که دوباره تدى در کلاس پنجم حضور می یافت، خانم تامپسون
تصمیم گرفت به پرونده تحصیلى سال هاى قبل او نگاهى بیاندازد تا شاید به
علّت درس نخواندن او پی ببرد و بتواند کمکش کند.
معلّم کلاس اول
تدى در پرونده اش نوشته بود: تدى دانش آموز باهوش، شاد و با استعدادى است.
تکالیفش را خیلى خوب انجام می دهد و رفتار خوبى دارد. "رضایت کامل".
معلّم
کلاس دوم او در پرونده اش نوشته بود: تدى دانش آموز فوق العاده اى است..
همکلاسیهایش دوستش دارند ولى او به خاطر بیمارى درمان ناپذیر مادرش که در
خانه بسترى است دچار مشکل روحى است.
معلّم کلاس سوم او در پرونده
اش نوشته بود: مرگ مادر براى تدى بسیار گران تمام شده است. او تمام تلاشش
را براى درس خواندن می کند ولى پدرش به درس و مشق او علاقه اى ندارد. اگر
شرایط محیطى او در خانه تغییر نکند او به زودى با مشکل روبرو خواهد شد.
معلّم
کلاس چهارم تدى در پرونده اش نوشته بود: تدى درس خواندن را رها کرده و
علاقه اى به مدرسه نشان نمی دهد. دوستان زیادى ندارد و گاهى در کلاس خوابش
می برد.
خانم تامپسون با مطالعه پرونده هاى تدى به مشکل او پى برد
و از این که دیر به فکر افتاده بود خود را نکوهش کرد. تصادفاً فرداى آن
روز، روز معلّم بود و همه دانش آموزان هدایایى براى او آوردند. هدایاى بچه
ها همه در کاغذ کادوهاى زیبا و نوارهاى رنگارنگ پیچیده شده بود، بجز هدیه
تدى که داخل یک کاغذ معمولى و به شکل نامناسبى بسته بندى شده بود. خانم
تامپسون هدیه ها را سرکلاس باز کرد. وقتى بسته تدى را باز کرد یک دستبند
کهنه که چند نگینش افتاده بود و یک شیشه عطر که سه چهارمش مصرف شده بود در
داخل آن بود. این امر باعث خنده بچه هاى کلاس شد امّا خانم تامپسون فوراً
خنده بچه ها را قطع کرد و شروع به تعریف از زیبایى دستبند کرد. سپس آن را
همانجا به دست کرد و مقدارى از آن عطر را نیز به خود زد. تدى آن روز بعد
از تمام شدن ساعت مدرسه مدتى بیرون مدرسه صبر کرد تا خانم تامپسون از
مدرسه خارج شد. سپس نزد او رفت و به او گفت: خانم تامپسون، شما امروز بوى
مادرم را می دادید.
خانم تامپسون، بعد از خداحافظى از تدى، داخل
ماشینش رفت و براى دقایقى طولانى گریه کرد. از آن روز به بعد، او آدم
دیگرى شد و در کنار تدریس خواندن، نوشتن، ریاضیات و علوم، به آموزش
"زندگی" و "عشق به همنوع" به بچه ها پرداخت و البته توجه ویژه اى نیز به
تدى می کرد.
پس از مدتى، ذهن تدى دوباره زنده شد. هر چه خانم
تامپسون او را بیشتر تشویق می کرد او هم سریعتر پاسخ می داد.. به سرعت او
یکى از با هوش ترین بچه هاى کلاس شد و خانم تامپسون با وجودى که به دروغ
گفته بود که همه را به یک اندازه دوست دارد، امّا حالا تدى محبوبترین دانش
آموزش شده بود..
یکسال بعد، خانم تامپسون یادداشتى از تدى دریافت کرد که در آن نوشته بود شما بهترین معلّمى هستید که من در عمرم داشته ام.
شش
سال بعد، یادداشت دیگرى از تدى به خانم تامپسون رسید. او نوشته بود که
دبیرستان را تمام کرده و شاگرد سوم شده است. و باز هم افزوده بود که شما
همچنان بهترین معلمى هستید که در تمام عمرم داشته ام.
چهار سال بعد
از آن، خانم تامپسون نامه دیگرى دریافت کرد که در آن تدى نوشته بود با
وجودى که روزگار سختى داشته است امّا دانشکده را رها نکرده و به زودى از
دانشگاه با رتبه عالى فارغ التحصیل می شود. باز هم تأکید کرده بود که خانم
تامپسون بهترین معلم دوران زندگیش بوده است.
چهار سال دیگر هم گذشت
و باز نامه اى دیگر رسید. این بار تدى توضیح داده بود که پس از دریافت
لیسانس تصمیم گرفته به تحصیل ادامه دهد و این کار را کرده است. باز هم
خانم تامپسون را محبوبترین و بهترین معلم دوران عمرش خطاب کرده بود. امّا
این بار، نام تدى در پایان نامه کمى طولانی تر شده بود: دکتر تئودور
استودارد.
ماجرا هنوز تمام نشده است. بهار آن سال نامه دیگرى رسید.
تدى در این نامه گفته بود که با دخترى آشنا شده و می خواهند با هم ازدواج
کنند. او توضیح داده بود که پدرش چند سال پیش فوت شده و از خانم تامپسون
خواهش کرده بود اگر موافقت کند در مراسم عروسى در کلیسا، در محلى که
معمولاً براى نشستن مادر داماد در نظر گرفته می شود بنشیند. خانم تامپسون
بدون معطلى پذیرفت و حدس بزنید چکار کرد؟ او دستبند مادر تدى را با همان
جاهاى خالى نگین ها به دست کرد و علاوه بر آن، یک شیشه از همان عطرى که
تدى برایش آورده بود خرید و روز عروسى به خودش زد.
تدى وقتى در
کلیسا خانم تامپسون را دید او را به گرمى هر چه تمامتر در آغوش فشرد و در
گوشش گفت: خانم تامپسون از این که به من اعتماد کردید از شما متشکرم. به
خاطر این که باعث شدید من احساس کنم که آدم مهمى هستم از شما متشکرم. و از
همه بالاتر به خاطر این که به من نشان دادید که می توانم تغییر کنم از شما
متشکرم.
خانم تامپسون که اشک در چشم داشت در گوش او پاسخ داد: تدى،
تو اشتباه می کنى. این تو بودى که به من آموختى که می توانم تغییر کنم. من
قبل از آن روزى که تو بیرون مدرسه با من صحبت کردى، بلد نبودم چگونه تدریس
کنم.
بد نیست بدانید که تدى استودارد هم اکنون در دانشگاه آیوا یك
استاد برجسته پزشکى است و بخش سرطان دانشکده پزشکى این دانشگاه نیز به نام
او نامگذارى شده است
:ادامه مطلب:
هيچکس
جوابي نداد همه ي کلاس يکباره ساکت شد همه به هم ديگه نگاه مي کردند
ناگهان لنا يکي از بچه هاي کلاس آروم سرشو انداخت پايين در حالي که اشک تو
چشاش جمع شده بود. لنا 3 روز بود با کسي حرف نزده بود بغل دستيش نيوشا
موضوع رو ازش پرسيد .بغض لنا ترکيد و شروع کرد به گريه کردن معلم اونو ديد
و...
گفت:لنا جان تو جواب بده دخترم عشق چيه؟
لنا با چشماي قرمز پف کرده و با صداي گرفته گفت:عشق؟
دوباره يه نيشخند زدو گفت:عشق... ببينم خانوم معلم شما تابحال کسي رو ديدي که بهت بگه عشق چيه؟
معلم مکث کردو جواب داد:خب نه ولي الان دارم از تو مي پرسم
لنا گفت:بچه ها بذاريد يه داستاني رو از عشق براتون تعريف کنم تا عشق رو درک کنيد نه معني شفاهي شو حفظ کنيد
و
ادامه داد:من شخصي رو دوست داشتم و دارم از وقتي که عاشقش شدم با خودم عهد
بستم که تا وقتي که نفهميدم از من متنفره بجز اون شخص ديگه اي رو توي دلم
راه ندم براي يه دختر بچه خيلي سخته که به يه چنين عهدي عمل کنه. گريه هاي
شبانه و دور از چشم بقيه به طوريکه بالشم خيس مي شد اما دوسش داشتم بيشتر
از هر چيز و هر کسي حاضر بودم هر کاري براش بکنم هر کاري...
من تا
مدتي پيش نمي دونستم که اونم منو دوست داره ولي يه مدت پيش فهميدم اون حتي
قبل ازينکه من عاشقش بشم عاشقم بوده چه روزاي عشنگي بود sms بازي هاي
شبانه صحبت هاي يواشکي ما باهم خيلي خوب بوديم عاشق هم ديگه بوديم از ته
قلب همديگرو دوست داشتيم و هر کاري براي هم مي کرديم من چند بار دستشو
گرفتم يعني اون دست منو گرفت خيلي گرم بودن عشق يعني توي سردترين هوا با
گرمي وجود يکي گرم بشي عشق يعني حاضر باشي همه چيزتو به خاطرش از دست بدي
عشق يعني از هر چيزو هز کسي به خاطرش بگذري اون زمان خانواده هاي ما زياد
باهم خوب نبودن اما عشق من بهم گفت که ديگه طاقت ندارم و به پدرم موضوع رو
گفت پدرم ازين موضوع خيلي ناراحت شد فکر نمي کرد توي اين مدت بين ما يه
چنين احساسي پديد بياد ولي اومده بود پدرم مي خواست عشق منو بزنه ولي من
طاقت نداشتم نمي تونستم ببينم پدرم عشق منو مي زنه رفتم جلوي دست پدرم و
گفتم پدر منو بزن اونو ول کن خواهش مي کنم بذار بره بعد بهش اشاره کردم که
برو اون گفت لنا نه من نمي تونم بذارم که بجاي من تورو بزنه من با يه لگد
اونو به اونطرف تر پرتاب کردم و گفتم بخاطر من برو ... و اون رفت و پدرم
منرو به رگبار کتک بست عشق يعني حاضر باشي هر سختي رو بخاطر راححتيش تحمل
کني.بعد از اين موضوع غشق من رفت ما بهم قول داده بوديم که کسي رو توي
زندگيمون راه نديم اون رفت و ازون به بعد هيچکس ازش خبري نداشت اون فقط يه
نامه برام فرستاد که توش نوشته شده بود: لناي عزيز هميشه دوست داشتم و
دارم من تا آخرين ثانيه ي عمر به عهدم وفا مي کنم منتظرت مي مونم شايد ما
توي اين دنيا بهم نرسيم ولي بدون عاشقا تو اون دنيا بهم مي رسن پس من
زودتر مي رمو اونجا منتظرت مي مونم خدا نگهدار گلکم مواظب خودت باش
دوستدار تو (ب.ش)
لنا که صورتش از اشک خيس بود نگاهي به معلم کردو گفت: خب خانم معلم گمان مي کنم جوابم واضح بود
معلم هم که به شدت گريه مي کرد گفت:آره دخترم مي توني بشيني
لنا
به بچه ها نگاه کرد همه داشتن گريه مي کردن ناگهان در باز شد و ناظم مدرسه
داخل شدو گفت: پدرو مادر لنا اومدن دنبال لنا براي مراسم ختم يکي از
بستگان
لنا بلند شد و گفت: چه کسي ؟
ناظم جواب داد: نمي دونم يه پسر جوان
دستهاي لنا شروع کرد به لرزيدن پاهاش ديگه توان ايستادن نداشت ناگهان روي زمين افتادو ديگه هم بلند نشد
آره لناي قصه ي ما رفته بود رفته بود پيش عشقش ومن مطمئنم اون دوتا توي اون دنيا بهم رسيدن...
لنا هميشه اين شعرو تکرار مي کرد
خواهي که جهان در کف اقبال تو باشد؟ خواهان کسي باش که خواهان تو باشد
خواهي که جهان در کف اقبال تو باشد؟ آغاز کسي باش که پايان تو باشد
به موهای مواج و زیبای اون خیره شده بودم و آرزو می کردم که عشقش متعلق به من باشه . اما اون توجهی به این مساله نمیکرد .
آخر کلاس پیش من اومد و جزوه جلسه پیش رو خواست . من جزومو بهش دادم .بهم گفت:"متشکرم".
تلفن زنگ زد .خودش بود . گریه می کرد. دوستش قلبش رو شکسته
بود. از من خواست که برم پیشش. نمیخواست تنها باشه. من هم اینکار رو کردم.
وقتی کنارش رو کاناپه نشسته بودم. تمام فکرم متوجه اون چشمهای معصومش بود.
آرزو میکردم که عشقش متعلق به من باشه. بعد از 2 ساعت دیدن فیلم و خوردن 3
بسته چیپس ، خواست بره که بخوابه ، به من نگاه کرد و گفت :"متشکرم " .
روز قبل از جشن دانشگاه پیش من اومد. گفت :"قرارم بهم خورده ، اون نمیخواد با من بیاد" .
من
با کسی قرار نداشتم. ترم گذشته ما به هم قول داده بودیم که اگه زمانی
هیچکدوممون برای مراسمی پارتنر نداشتیم با هم دیگه باشیم ، درست مثل یه
"خواهر و برادر" . ما هم با هم به جشن رفتیم. جشن به پایان رسید . من پشت
سر اون ، کنار در خروجی ، ایستاده بودم ، تمام هوش و حواسم به اون لبخند
زیبا و اون چشمان همچون کریستالش بود. آرزو می کردم که عشقش متعلق به من
باشه ، اما اون مثل من فکر نمی کرد و من این رو میدونستم ، به من گفت
:"متشکرم ، شب خیلی خوبی داشتیم " .
یه روز گذشت ، سپس یک هفته ، یک
سال ... قبل از اینکه بتونم حرف دلم رو بزنم روز فارغ التحصیلی فرا رسید ،
من به اون نگاه می کردم که درست مثل فرشته ها روی صحنه رفته بود تا مدرکش
رو بگیره. میخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون به من توجهی نمی
کرد ، و من اینو میدونستم ، قبل از اینکه خونه بره به سمت من اومد ، با
همون لباس و کلاه فارغ التحصیلی ، با گریه منو در آغوش گرفت و سرش رو روی
شونه من گذاشت و آروم گفت تو بهترین داداشی دنیا هستی ، متشکرم.
میخوام
بهش بگم ، میخوام که بدونه ، من نمی خوام فقط "داداشی" باشم . من عاشقشم .
اما... من خیلی خجالتی هستم ..... علتش رو نمیدونم .
نشستم روی صندلی
، صندلی ساقدوش ، اون دختره حالا داره ازدواج میکنه ، من دیدم که "بله" رو
گفت و وارد زندگی جدیدی شد. با مرد دیگه ای ازدواج کرد. من میخواستم که
عشقش متعلق به من باشه. اما اون اینطوری فکر نمی کرد و من اینو میدونستم ،
اما قبل از اینکه بره رو به من کرد و گفت " تو اومدی ؟ متشکرم"
سالهای
خیلی زیادی گذشت . به تابوتی نگاه میکنم که دختری که من رو داداشی خودش
میدونست توی اون خوابیده ، فقط دوستان دوران تحصیلش دور تابوت هستند ، یه
نفر داره دفتر خاطراتش رو میخونه ، دختری که در دوران تحصیل اون رو نوشته.
این چیزی هست که اون نوشته بود :
" تمام توجهم به اون بود. آرزو میکردم
که عشقش برای من باشه. اما اون توجهی به این موضوع نداشت و من اینو
میدونستم. من میخواستم بهش بگم ، میخواستم که بدونه که نمی خوام فقط برای
من یه داداشی باشه. من عاشقش هستم. اما .... من خجالتی ام ... نمیدونم
... همیشه آرزو داشتم که به من بگه دوستم داره. ....
ای کاش این کار رو کرده بودم ................."
خداوند
او را به سمت دو در هدایت کرد و یکی از آنها را باز کرد، مرد نگاهی به
داخل انداخت، درست در وسط اتاق یک میز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن یک
ظرف خورش بود، که آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد، افرادی که دور
میز نشسته بودند بسیار لاغر مردنی و مریض حال بودند، به نظر قحطی زده می
آمدند، آنها در دست خود قاشق هایی با دسته بسیار بلند داشتند که این دسته
ها به بالای بازوهایشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به راحتی می
توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پر نمایند، اما
از آن جایی که این دسته ها از بازوهایشان بلند تر بود، نمی توانستند
دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند.
مرد روحانی
با دیدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگین شد، خداوند گفت: 'تو جهنم را دیدی،
حال نوبت بهشت است'، آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد،
آنجا هم دقیقا مثل اتاق قبلی بود، یک میز گرد با یک ظرف خورش روی آن و
افراد دور میز، آنها مانند اتاق قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند،
ولی به اندازه کافی قوی و چاق بوده، می گفتند و می خندیدند، مرد روحانی
گفت: 'خداوندا نمی فهمم؟!'
خداوند پاسخ داد: 'ساده است، فقط احتیاج
به یکمهارت دارد، می بینی؟ اینها یاد گرفته اند که به یکدیگر غذا بدهند،
در حالی که آدم های طمع کار اتاق قبل تنها به خودشان فکر می کنند!'
هنگامی
که موسی فوت می کرد، به شما می اندیشید، هنگامی که عیسی مصلوب می شد، به
شما فکر می کرد، هنگامی که محمد وفات می یافت نیز به شما می اندیشید، گواه
این امر کلماتی است که آنها در دم آخر بر زبان آورده اند، این کلمات از
اعماق قرون و اعصار به ما یادآوری می کنند که یکدیگر را دوست داشته باشید،
که به همنوع خود مهربانی نمایید، که همسایه خود را دوست بدارید، زیرا که
هیچ کس به تنهایی وارد بهشت خدا (ملکوت الهی) نخواهد شد.
يه اتاقي باشه گرمه گرم ...
روشنه روشن ... تو باشي، منم باشم ... کف اتاق سنگ باشه سنگ سفيد... تو
منو بغلم کني که نترسم ...که سردم نشه ...
که نلرزم ... اينجوري
که تو تکيه دادي به ديوار ... پاهاتم دراز کردي ... منم اومدم نشستم جلوت
و بهت تکيه دادم ... با پاهات محکم منو گرفتي ... دو تا دستتم دورم حلقه
کردي ... بهت ميگم چشماتو ميبندي؟ ميگي آره! بعد چشماتو ميبندي ... بهت
ميگم برام قصه ميگي تو گوشم؟ ميگي آره! بعد شروع ميکني آروم آروم تو
گوشم قصه گفتن ... يه عالمه قصة طولاني و بلند که هيچ وقت تموم نميشن ...
ميدوني؟ ميخوام رگ بزنم ... رگ خودمو ... مچ دست چپمو ... يه حرکت سريع
... يه ضربه عميق ... بلدي که؟ ولي تو که نميدوني ميخوام رگمو بزنم ...
تو چشماتو بستي ... نميدوني من تيغ رو از جيبم در ميارم ... نميبيني که
سريع مي برم ... نميبيني خون فواره ميزنه ... رو سنگاي سفيد ...
نميبيني که دستم ميسوزه و لبم رو گاز ميگيرم که نگم آااخ که چشماتو باز
نکني و منو نبيني ... تو داري قصه ميگي.. من شلوارک پامه ... دستمو
ميذارم رو زانوم ... خون مياد از دستم ميريزه رو زانوم و از زانوم
ميريزه رو سنگا ... قشنگه مسير حرکتش! قشنگه رنگ قرمزش ... حيف که چشمات
بسته است و نميتوني ببيني ... تو بغلم کردي ... ميبيني که سرد شدم ...
محکمتر بغلم ميکني که گرم بشم ... ميبيني نامنظم نفس ميکشم ... تو دلت
ميگي آخي دوباره نفسش گرفت! ميبيني هر چي محکمتر بغلم ميکني سردتر ميشم
... ميبيني ديگه نفس نميکشم ... چشماتو باز ميکني ميبيني من مردم ...
ميدوني؟
من ميترسيدم خودمو بکشم! از سرد شدن ... از تنهايي
مردن ... از خون ديدن ... وقتي بغلم کردي ديگه نترسيدم ... مردن خوب بود،
آرومِ آروم ... گريه نکن ديگه! ... من که ديگه نيستم چشماتو بوس کنم بگم
دلم ميگيرهها ! بعدش تو همون جوري وسط گريههات بخندي ... گريه نکن ديگه
خب؟ دلم ميشکنه... دلِ روح نازکه ... نشکنش خب...؟
....
خدا ازون بالا همه چي رو نيگا مي کرد. دلش واسه آدم سوخت. استخونو برداشت و ماليد به دريا و آسمون و جنگل.
همون
تيکه استخون يواش يواش شکل گرفتو شد و يه فرشته ... با چشاي سياه مثه شب
آسمون ... با موهاي بلند مثه آبشار توي جنگل ... اومد جلو و دست کشيد روي
چشاي بسته آدم.
تا دستشو برد زير استخون قفس سينش فرشته اروم اروم اومدجلو. دستاشو باز کرد و آدمو بغل کرد.
آدم با چشاش مي خنديد. 
معلم به بچه ها گفت : تا یک هفته هر کجا که می روند کیسه پلاستیکی را با خود ببرند .
معلم از بچه ها پرسید : از اینکه یک هفته سیب زمینی ها را با خود حمل می کردید چه احساسی داشتید ؟
بچه ها از اینکه مجبور بودند ، سیب زمینی های بد بو و سنگین را همه جا با خود حمل کنند شکایت داشتند.
آنگاه معلم منظور اصلی خود را از این بازی ، این چنین توضیح داد :
این
درست شبیه وضعیتی است که شما کینه آدم هایی که دوستشان ندارید را در دل
خود نگه می دارید و همه جا با خود می برید . بوی بد کینه و نفرت قلب شما
را فاسد می کند و شما آن را همه جا همراه خود حمل می کنید . حالا که شما
بوی بد سیب زمینی ها را فقط برای یک هفته نتوانستید تحمل کنید پس چطور می
خواهید بوی بد نفرت را برای تمام عمر در دل خود تحمل کنید ؟
به آنها گفت: « من شما را نمي شناسم ولي فکر مي کنم گرسنه باشيد، بفرمائيد داخل تا چيزي براي خوردن به شما بدهم.»
آنها پرسيدند:« آيا شوهرتان خانه است؟»
زن گفت: « نه، او به دنبال کاري بيرون از خانه رفته.»
آنها گفتند: « پس ما نمي توانيم وارد شويم منتظر می مانیم.»
عصر وقتي شوهر به خانه برگشت، زن ماجرا را براي او تعريف کرد.
شوهرش به او گفت: « برو به آنها بگو شوهرم آمده، بفرمائيد داخل.»
زن بيرون رفت و آنها را به خانه دعوت کرد. آنها گفتند: « ما با هم داخل خانه نمي شويم.»
زن
با تعجب پرسيد: « چرا!؟» يکي از پيرمردها به ديگري اشاره کرد و گفت:« نام
او ثروت است.» و به پيرمرد ديگر اشاره کرد و گفت:« نام او موفقيت است. و
نام من عشق است، حالا انتخاب کنيد که کدام يک از ما وارد خانه شما شويم.»
زن
پيش شوهرش برگشت و ماجرا را تعريف کرد. شوهـر گفت:« چه خوب، ثـروت را دعوت
کنيم تا خانه مان پر از ثروت شود! » ولي همسرش مخالفت کرد و گفت:« چرا
موفقيت را دعوت نکنيم؟»
فرزند خانه که سخنان آنها را مي شنيد، پيشنهاد کرد:« بگذاريد عشق را دعوت کنيم تا خانه پر از عشق و محبت شود.»
مرد و زن هر دو موافقت کردند. زن بيرون رفت و گفت:« کدام يک از شما عشق است؟ او مهمان ماست.»
عشق بلند شد و ثروت و موفقيت هم بلند شدند و دنبال او راه افتادند. زن با تعجب پرسيد:« شما ديگر چرا مي آييد؟»
پيرمردها با هم گفتند:« اگر شما ثروت يا موفقيت را دعوت مي کرديد، بقيه نمي آمدند ولي هرجا که عشق است ثروت و موفقيت هم هست! »
ببینم یواشکی احوال ما رو پرسیدی ؟
نامه رو وقتی نوشتم خودمم می لرزیدم
فدای چشات ، تو که از خط من نلرزیدی
بیقراری مث موهات تو دلم موج می زنه
می دونم تو اینو از لرزش حرفا فهمیدی
وسط نامه ببخش بد جوری بغضم ترکید
نازنینم تو که از صدای اون نترسیدی
من فدای رگه های ناز چشم روشنت
چیه باز به لحن این دیوونگی ها خندیدی
حق داری بخندی و راستی دستت درد نکنه
سر زدی به یه دیوونه ی غریب تبعیدی
راستی اون شب یادته کاشکه واست مرده بودم
من می خواستم بمیرم پیش چشات ، خودت دیدی ؟
چیه باز که با غضب داری نگاهم می کنی
این دفه درباره ی من چه چیزایی شنیدی
جوابی که داده بودم ، به خودم ، دیشب رسید
دوست ندارم بدونن جواب به نامه م نمی دی
تو رو جون آسمون به غیرتت بر نخوره
نکنه اینجا به بعد و نخونی ، چون رنجیدی
رنگ خونه چشام از بس که تو رو ندیدمت
مث تصویر غروب تو اوج برف و سفیدی
یه روزایی دیدنت چاره ای داشت ، دعا می خواس
حالا نه دعا واسم فایده داره ، نه امیدی
خورشید اونجاها حتما دیگه روزم می خوابه
آخه تو به جای اون هم روز و هم شب تابیدی
ببینم تعارف و یه دیقه گذاریم کنار
اونجا چند تا دل بیچاره رو بردی ، دزیدی ؟
آره بد سوالی بود تو اینو نشنیده بگیر
مث نمره ی تک کارنامه ی یه تجدیدی
تو که می دونی دلم گذشته کارش از اینا
حتی بشنو اگه تو به یکی شون رسیدی
می میره ، اما واسه خوشیت دها ها می خونه
راس بگو این جور دیوونه ای تو عمرت تو دیدی ؟
بگذریم خلی نوشتم ، زحمتت نبود بخون
معذرت می خوام که فرضا تو بهم جواب می دی
ماهی که با این که اسفنده ، ولی دود نمی شه
همیشه معروفه به ماه عزیز خورشیدی
از خودت مواظبت کن هر جوری که دوس داری
مجنونت ، یا دوونت ، هر لقبی پسندیدی
سلام ای خنجر حرفای مردم
سلام ای آشنا با رنگ خونم
سلام ای دشمن زیبای جونم
بازم نامه می دم با سطر قرمز
آخه این بار شده من با تو هرگز
نمی خوام حالتو حتی بدونم
تعجب می کنی آره همونم
همونی که زمونی قلبشو باخت
همون که از تو یک بت ، یک خدا ساخت
همونی که برات هر لحظه می مرد
که ذکر نامتو بی جون نمی برد
همونم که می گفتم نازنینم
بمیرم اما اشکاتو نبینم
همون که دست تو ، مهر لباش بود
اگه زانو نمی زد غم باهاش بود
حالا آروم نشستم روی زانوم
ولی دیگه گذشت اون حرفا ، خانوم
تعجب می کنی آره عجیبه
می خوام دور شم ازت خیلی غریبه
خیال کردی همیشه زیر پاتم ؟
با این نامردیت بازم باهاتم ؟
برات کافی نبود حتی جوونیم
تموم شد آره گم شد مهربونیم
دیگه هر چی کشیدم بسه دختر
نمی بینیم همو این خوبه ، بهتره
دیگه بسه برام هر چی کشیدم
فریبی بود که من از تو ندیدم
دروغی هست نگفته مونده باشه ؟
کسی هست تو خیال تو نباشه ؟
عجب حتی دریغ از یک محبت
دریغ از یک سر سوزن صداقت
دریغ از یک نگاه عاشقونه
دریغ از یک سلام بی بهونه
نه نفرینت چرا ، این رسم ما نیست
اگر چه این چیزا درد شما نیست
گل بیتا چرا اخمات توهم شد؟
چیه توهین به ذات محترم شد ؟
دیگه کوتاه کنم با یک خداحافظ
که عشق ما رسید به سد هرگز
آن نگاه نگرانت دل تبدار مرا خوابم کرد
بی جهت نیست که مست رخ زیبای تو ام
لب گلگون تو در دشت خزان آبم کرد
مستی ام جام نگاهی ز افق های تو بود
آه ،آن صورت مهتاب تو در خوابم کرد
شهر را از تب بیماری من جایی نیست
راه گم کرده به دنبال تو آواره و ویرانم کرد
اشکم از دیده به گرمای نفسهای تو بود
جام اندوه تو مر همره و همرام کرد
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
به هوس بازی این بی خبران میخندم
هرکه آرد سخن از عشق به آن میخندم
خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتر است
کارم از گریه گذشته است به آن میخندم
منوی سايت
پيوند های روزانه
آرشيو سايت
پيوند ها
امكانات سايت
ابتدا نيت كنيد
سپس براي شادي روح حضرت حافظ يك صلوات بفرستيد
.::.حالا كليد فال را فشار دهيد.::.
